|
| :: روزنوشت | تب لجبازی فروردینی |
|
|
|
چند روزیه درگیر مسائلی شدم، اول میخواستم ننویسم دیگه، بعد تصمیم گرفتم توی یه وبلاگ دیگه بنویسم و آرشیو و اسم نویسنده "ندا.ح" و اسم وبلاگم "گاهنامه" رو بندازم دور و با یه اسم و رسم دیگه بنویسم.. به هیچکس هم آدرس ندم که بخونه، بعد دیدم نه تنها نمیتونم از هیچکدوم از موارد مذکور بگذرم(مخصوصاً اسم وبلاگ که خیلی خیلی خیلی .... دوستش دارم و هویت نویسنده یعنی ندا.ح)، از دوستان عزیز وبلاگیم که مثل یک خانواده مجازی شدن برام که دیگه عمری بتونم بگذرم!، بنابراین تصمیم گرفتم که یه کار دیگه بکنم. میدونید شاید هر تغییری در یک اجتماع بخواد انجام بشه با یک سری مقاومتها و مخالفتها و حتی مسخره کردنها مواجه بشه. اصول نوشتن وبلاگ الان اینه که همه بخونن، همه یعنی همه بدون هیچ استثنائی. اما من میگم بستگی داره به اینکه نویسنده دوست داشته باشه چه مطالبی رو چه کسانی بخونن.. ممکنه کسی دوست داشته باشه وبلاگش یه آرشیو الکترونیکی از خاطرات روزمرش باشه که شاید لزومی نداشته باشه بعضی از کسانی که اون رو میشناسن بخونن و بدونن که اون هر روز و هر لحظه داره چه کار میکنه.. اما مطالبی هم هست که همه میتونن بخونن و استفاده کنن.. بنابراین شاید لازمه یک وبلاگنویس هم یک حریم نیمه خصوصی برای خودش داشته باشه نه؟ و حتی بیشتر بخوایم فکر کنیم یک حریم کاملاً خصوصی..! بنابراین میشه گفت نیاز یک وبلاگ نویسه که بتونه این حریم رو برای خودش ایجاد کنه تا بتونه با آرامش بنویسه. نوشتن برای من واقعاً یک نوع آرامشه، وقتی از چیزهایی که آزارم میده مینویسم یک احساس شادی و آرامش خاصی دارم، فقط اینها نیستند حتی از شادیهام که مینویسم و با شما سهیمشون میشم، صد برابر میشن. باور کنید! هیچوقت توی زندگیم آدم کینهای نبودم. اما از بعضی آدما خوشم نمیاد، به تعداد انگشتان یک دست هم نمیرسن اما دوست ندارم چیزی درباره من یا فعالیتهای روزمره من بدونن یا به قول خودشون فیلم سینمائی ببینن هر شب توی وبلاگ من. متاسفانه یا خوشبختانه به دلیل علاقه زیادی که به اسم گاهنامه، اسم خودم (که دوست دارم حتماً با همین فرمت ندا.ح پائین پستها باشه) و همینطور طرح این وبلاگ، دارم، نمیتونم از نوشتن در اینجا صرفنظر کنم، بنابراین از این به بعد پستهای من میشه دو قسمت : خصوصی و عمومی. پستهای خصوصی رو فقط اعضای سایت میتونن ببینن که فقط یک بار ثبت نام میکنن و بعد از تائید عضویت، با یک بار ورود به سایت در صورتی که کوکیها رو پاک نکرده باشید میتونید همیشه بدون ورود مجدد و خیلی راحت مطالب رو بخونید. لازم به ذکر است عضویت تمام دوستانی که من میشناسم و الان میدونم که وبم رو میخونن تائید میشه. این موضوع رو هم اضافه کنم با اینکه خیلی نظرات قشنگتون رو دوست دارم و واقعاً بهم روحیه میده همیشه، اما از عدم عضویت هیچیک از دوستان در وبلاگم ناراحت نمیشم و این رو بدونید که وبلاگ تمام دوستانی که لینکشون کنار وبلاگمه مثل همیشه بی هیچ انتظاری میخونم و نظر میدم. این رو فقط از این جهت میگم که برای هیچیک از دوستان معذوریتی در عضویت یا عدم عضویت ایجاد نشه. شاید من اولین وبلاگ نویسی باشم که اینطور فکر میکنم اما خوب دیگه اینم میتونه شروع یک ایده جدید در حیطه وبلاگ نویسی باشه... یه چیزی رو میدونید؟ خیلی دلم برای اینجا نوشتن و نظرات شما تنگ شده بود. از احوال پرسی های ایمیلی و اس ام اسی همه شما خیلی ممنونم. فعلاً تا اطلاع ثانوی به دلیل اینکه باید یه سری تغییرات در database سیستم بدم برای عضویت همه پستها عمومی هستن ... هر وقت عضویت رو فعال کردم خبرتون میکنم. هر کسی هم که دوست داره بگه خودم عضوش کنم براش user-pass بفرستم تو ایمیلش. شایدم بعد از یه مدت بیخیال این سیستم شدم و باز همین حالت عادی نوشتن رو ادامه دادم اما فعلاً تب لجبازی فروردینی با یه سری آدم منو گرفته و ول نمیکنه. میخوام فیلم سینمائی هر شبشون یه مدت تعطیل بشه... من خیلی خوبم. شما خوبید؟
پ.ن1: گفتا من آن ترنجم
|
نمیدونم چرا قسمت نمیشد مرسی که گذاشتیش 
mXcomment 1.0.4 © 2007-2008 - visualclinic.fr
License Creative Commons - Some rights reserved
