دروغگوئی و دروغپردازی که به یاری یکدیگر از راه تحمیق خلایق شکم بی هنر را می تاباندند به دهی رسیدند و به قهوه خانه بار افکندند. چون روستائیان از صحرا باز آمدند دروغگو به قصد جلب نظر ایشان حکایتی آغاز کرد که: _ روزی به شکار رفته بودم، از دور آهوئی دیدم. تفنگ را چنین و چنان نشانه رفتم و آتش کردم. هنگامی که به کنار حیوان رسیدم دیدم چنان بریان شده که بی درنگ به خوردن آن پرداختم!
روستائیان ساده دل چنان متحیر ماندند و آثار ناباوری در چهرهء ایشان آشکار میشد که، دروغپرداز خندید و گفت: _ تعجب نکنید برادران؛ قضیه خیلی هم ساده است: رفیق من این سوی دره بوده، آهو آن سو. کهنه ئی که در لوله تفنگ قرار میدهند بر اثر شعلهء باروت آتش گرفته بته های خشکی که آهو میان شان از پا در آمده مشتعل کرده، و تا رفیق من خودش را از این کمر به آن کمر برساند، آهو در آتش کباب شده.
صحبت کُرک انداخت و کار به تعارف کشید و "بفرمائید نان و نمکی با هم بخوریم" رسید و... مقصود دروغپرداز و دروغگو حاصل شد.
روزی دیگر، در دهی دیگر، در جمع روستائیان، دروغگو درآمد که: _ یک روز داشتم گرسنه و خسته در بیابان میرفتم که، ناگهان دیدم اردک چاقی روی آسمان پیدا شد. تفنگ را کشیدم، علی را یاد کردم و زدم و افتاد. وقتی خودم را رساندم بالای سرش، جای همه دوستان خالی! دیدم به به چه فسنجانی! فسنجان اردک! نشستم وراستی راستی دلی از عزا درآوردم!
روستائیان نخست نگاه هائی میان خود رد و بدل کردند، و چون دروغپرداز نیز به رفع و رفوی پارگی کار نپرداخت مشتی به حماقت دروغگو خندیدند و دنبال کارشان رفتند و آن دو را گرسنه به حال خود گذاشتند.
دروغگوی از رو رفته به گلایه از دروغپرداز پرداخت که رسم همکاری را به جا نیاورده او را تنها نهاده سرافکنده کرده است.
دروغپزداز گفت: _ برادر شرط ما این بود که تو دروغ زمینی بگوئی تا من مادرمرده  بتوانم پرداختش کنم. قرار نبود دروغ آسمانی بگوئی که جای پرداخت نداشته باشد. آخر، خانه خراب! یک لحظه فکر نکردی که من برای پرداختن آن فسنجان مزخرف تو، در آن بیابان برهوت، گردو و ربّ انار و روغن و پیاز و شکر و نمک و دیگ و کمچه و هزار کوفت و زهرمار دیگر از کجا باید دست و پا کنم؟

                                                                {داستان نامه بهمنیاری، 256}

پ.ن: نه زمینیش خوبه، نه هوائیش... میمیری اگه نگی؟