:: دُن آرام-10

نویسنده: ندا.ح, در ۱۹ / ۰۷ / ۸۶

تعداد بازدید:

عشق ديررس زن به‏شكفتن آلاله‏ى‏سرخ استپ‏هانمى‏ماند، تاتوره(1) ومهرگياه كنار راه‏هااست.
        بعدازشب علف‏چينى انگارآكسينيا دوباره‏به‏دنياآمد. انگار انگى نشانه‏يی داغ مهر كسى به‏پيشانى‏اش خورده‏بود: زن‏هاكه‏ازكنارش‏مى‏گذشتند قيافه‏ى زهرآلود مى‏گرفتندو پشت سرش سر تكان‏مى‏دادند ودخترها بى‏تعارف بش‏حسودى‏مى‏كردند: اماخودش سرخوشبخت رسوايش‏را بايك‏دنياغرور بالانگه‏مى‏داشت.

        چيزى‏نگذشت‏كه‏نقل راه‏داشتن‏اوبا گريش‏كا سرهمه‏ى‏زبان‏هاافتاد. اول‏هاچه‏باورشان مى‏شدچه‏نمى‏شد پشت‏وپسله پچ‏پچ‏مى‏كردند اماازروزى‏كه كوزكاkuzka دماغ‏كوفته‏يی - چوپان خوتور كله‏ى سحر، زيرنورپريده‏رنگ‏ماه‏روبه‏افول توجوستان‏نزديك‏آسيابادى روكشت‏تازه نيش‏زده مچ‏شان‏راتنگ‏بغل‏هم‏گرفت پچ‏پچ‏هاى قايمكى مثل‏موج متلاطم‏گل‏آلودى همه‏جاراگرفت تادست‏آخر به‏گوش پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ هم رسيد.

        يكشنبه‏روزى پيره‏مردرفته‏بودبه‏مغازه‏ى موخوف. آن‏تو اززورمشترى جاى‏سوزن‏انداز نبود. واردكه‏شد ديدهمه لب‏خندزنان‏برايش‏راه‏بازمى‏كنند. رفت‏دم‏پيش‏خوان قسمت‏بزازى و خود صاحب‏مغازه يعنى سرگه‏ى پلاتونوويچ آمدجلو كه‏توپ‏هاى‏پارچه‏را برايش بازكند:
        - بدجور ستاره‏ى‏سهيل شده‏اى پانته‏له‏ى .
        - اززورگرفتارى‏است. كارهادرست پيش‏نمى‏رود.
        - چه‏حرف‏ها! باشاخ‏شمشادهايی مثل‏پسرهايی‏كه‏تودارى چه‏طورنمى‏توانى كارهايت‏را پيش‏ببرى ؟
        - كدام پسرها ؟ پترو كه‏رفته‏اردو، من‏مانده‏ام و گريش‏كا بااين‏همه‏كار.
        سرگه‏ى پلاتونوويچ ريش‏حنايیِ‏پرپشت‏اش‏را دوشقه‏كرد وزيرچشمى نگاه‏پرمعنايی‏به جمعيت قزاق‏هاى توى‏مغازه انداخت :
        - اماعزيزجان، موضوع‏چيه كه‏صداش‏را درنمى‏آرى آخر؟
        - موضوع چى؟
        - موضوع چى كدام‏است؟ خيال‏دارى پسردامادكنى وصدات‏هم‏درنمى‏آيد... شترسوارى و دولا دولا ؟
        - كدام پسر؟
        - فقط يك گريگورى‏ت است كه‏زن‏ندارد ديگر، مگرنه ؟
        - فعلا كه خيال‏ندارم زن‏اش بدهم .
        - اما آن‏جوركه من‏شنيده‏ام ... عروس‏ات‏راهم كه‏زن استپان آستاخوف است‏نشان كرده‏اى.
        - من؟ ... زن‏يك‏آدم‏زنده‏را؟... بابا، پلاتونيچ، نكنددست‏مان‏انداخته‏اى؟ ها؟
        - دست‏انداختن كدام‏است بابا؟ ماهم ازمردم شنيده‏ايم خب.

        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ توپ‏پارچه‏يی راكه‏روپيش‏تخته‏بود كمى‏صاف‏كرد، واگشت، شل‏زنان رفت‏سمت‏در ويك‏راست‏راه‏افتاد طرف‏خانه. سرش‏رامثل‏نرگاوى انداخته‏بودپائين انگشت‏هاى رگ‏نمايش راتومشت مى‏فشردو روپاى‏لنگ‏اش فشارمى‏آورد. به‏حياط آستاخوف كه‏رسيدايستاد ازبالاى‏پرچين چشم‏انداخت: آكسينيابود، آراسته‏وجوان‏ترازهميشه، كه كپل مى‏جنباند وداشت بايك سطل‏خالى وارد كورن مى‏شد.
        - هى، صبركن ببينم !

        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ مثل اجل‏معلق به‏طرف دروازه يورش‏برد. آكسينيا منتظر ايستاد تابرسد. باهم رفتندتو. روكف‏گلى‏ى آب‏وجاروشده‏ى‏اتاق ماسه‏ى قرمزى پاشيده‏شده بود. رو نيمكت گوشه‏ى‏دم‏در پيروگ(2) تازه گذاشته‏شده‏بود. اتاق بوى رخت‏مانده‏وسيب باديانى(3) مى‏داد.
        گربه‏ى‏نرخطمخالى‏ى‏كله‏گنده‏يى رفت‏طرف پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ كه‏خودش‏رابرايش لوس‏كند. پشت‏اش‏راگردكردوخودش‏رادوستانه‏به‏چكمه‏هايش‏ماليد. پيره‏مردبالگدى‏پرت‏اش كردطرف‏نيمكت‏نگاه‏اش‏راراست‏دوخت‏توصورت‏آكسينياوفريادكشيد:- اين‏چه‏وضعى‏است، ها؟ ... هنوزرخت‏خواب‏شوهرت‏يخ‏نكرده به‏ووت‏ووتك‏افتاده‏اى؟ سراين‏جريان خون گريش‏كا را مى‏ريزم‏واستپان توراهم باكاغذخبرمى‏كنم... بگذاربداند! كتك‏هايی‏كه‏به‏ات‏زد كم‏ات‏بود قحبه!... ازامروزپاتوحياط ماگذاشتى نگذاشتى! حالاديگرجوجه‏خروس‏پسندازآب‏درآمده‏اى؟ بگذارآن استپان قرمساق بيايد تابه‏اش بگويم كلاه‏اش را كجاى كله‏اش بگذارد!...

        آكسينيا كه‏باچشم‏هاى‏نيمه‏بسته گوش‏مى‏داد ناگهان باوقاحت دامن‏اش رابالازد و بوى زيرپوش‏زنانه‏رابه‏طرف پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ راند. همان‏جوركه‏اطواردرمى‏آورد با پستان‏هاى جلوداده دندان‏هايش‏را بيرون‏انداخت ورفت طرف‏اش:
        - بگوببينم اصلاتوچه‏كاره‏ى‏منى؟ ها؟... پدرشوهرم‏اى؟ چه‏حق‏دارى بامن بكن‏نكن در آرى؟ بكن‏نكن‏ات‏را ببرواسه‏آن زن كون‏گنده‏ات! امرونهى‏ات‏راببرتوخراب‏شده‏ى خودت... شيطان‏لنگ ، چلاق‏نكبتى ، گورت‏راگم‏كن كه‏ديگرريخت‏نحس‏ات‏رانبينم! خيال‏كرده‏برايش تره خردمى‏كنم ...
        - حالا صبركن احمق ...
        - صبربى‏صبر! شده‏اوستاچسك‏من... هرى! برگردبه‏همان‏جهنمى كه‏ازش‏آمده‏اى‏بيرون! ... خيلى‏دل‏ات‏لك‏زده كه‏بدانى؟ - آره: من گريش‏كات رامى‏خواهم. تاآن‏مغزاستخوان‏اش مال‏خودم‏است‏وبه‏هيچ‏كى‏هم ربطى‏ندارد. همين! خوردى؟ د قورت‏اش‏بده!... من گريش‏كا را مى‏خواهم‏اش... چيه؟ مى‏زنى؟ واسه‏شوهرم‏مى‏نويسى؟... واسه‏كلانترهم‏كه‏بنويسى بازگريش‏كا مال من‏است. مال من: حالى‏ات‏شد ؟ مال خود خودم. دارم‏اش ونگه‏اش‏هم مى‏دارم!

        پستان‏هايش‏راكه‏مثل‏هوبره‏ى‏به‏دام‏افتاده‏زيرآن‏بلوزنازك‏مى‏تپيدبه‏سينه‏ى پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ‏كه‏ماست‏هاراكيسه‏كرده‏بودمى‏فشردوباشراره‏ى‏چشم‏هاى‏سياه‏اش‏اورابه‏آتش‏مى‏كشيد و ليچارهايى بارش‏مى‏كرد يكى‏ازيكى وحشتناك‏تر، يكى‏ازيكى دريده‏تر.

        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ كه‏ابروهاش‏مى‏لرزيد پس‏پسكى‏رفت‏طرف‏در، كورمال‏كورمال عصايش‏راكه‏كنجى‏گذاشته‏بودبرداشت‏وهمان‏جوركه‏ازسردرمانده‏گى‏دست‏مى‏تكاند درراباكپل‏اش واكردو آكسينيا كه‏نفس‏اش ازخشم‏پس‏مى‏زد ومثل‏جن‏زده‏هاهوارمى‏كشيد ازكفش‏كن هل‏اش‏داد تو حياط :
        - تلافى‏ى همه‏ى‏تلخى‏هاى زندگى‏م‏راباعشق‏اودرمى‏آرم... حتااگربكشيدم گريش‏كا مال من‏است ، مال خود خودم‏است شل كوفتى‏ى واويلاه !

        پانته‏له‏ى‏ى‏كنى دله‏سگ‏هرزه‏گرد!
        هوارمى‏زدو توتلاش‏آزادكردن عصا گريگورى رابه‏اين‏وروآن‏وراتاق مى‏كشيد.
        گريگورى باصداى‏خفه‏يى گفت:"بااين‏قدوهيكل ديگركتك‏بخورنيستم!"- بافك‏فشرده عصاراازدست‏اش‏كشيدو ، تق! ، شكست‏اش.
        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ مشت‏محكمى حواله‏ى‏گردن‏اش‏كردواين‏پاآن‏پامى‏كرد كه‏ضربه‏ى ديگرى بزند :
        - جلو چشم همه‏ى عالم زيرشلاق مى‏كشم‏ات ، تخم‏ابليس!... مارفوش‏كا Marfuska كس‏خله‏را برايت مى‏گيرم !... اصلا اخته‏ات مى‏كنم اى...
        مادره براثر سروصدا خودش‏را رساند :
        - پراكوفيچ ! پراكوفيچ ! بس‏كن‏آخر، مرد!
        اماپيره‏مرد پاك‏ازكوره‏دررفته‏بود: زن‏اش‏راپرت‏كردو ميزرابرگرداندوچرخ‏خياطى راانداخت‏زمين وهمه‏ى تاخت‏وتازهايش راكه‏كرد پريد توحياط .
        گريگورى هنوزفرصت‏نكرده‏بود پيرهن‏راكه‏آستين‏اش‏تو كش‏وواكش‏جرخورده‏بود ازتن درآرد كه‏دراتاق‏باشدت‏به‏ديوارخوردودوباره‏سروكله‏ى پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ وسط درگاهى سبزشد . عنق مثل ابر توفانى :
        - شاش‏اش كف‏كرده. بايد مادرقحبه را زن‏اش داد.( چشم‏هارا به‏پشت عضله‏پيچ گريگورى دوخت ومثل‏اسب‏پابه‏زمين‏كوبيد:) زن‏ات‏مى‏دهم...همين‏فردامى‏روم خواستگارى... نمردم وزنده‏ماندم تاهمه‏ى اهل‏عالم واسه‏خاطرپسرم به‏ريش‏ام بخندند !
        - بگذار پيرهن‏ام‏را تن‏ام‏كنم بعد زن‏ام‏بده.
        - زن‏ات مى‏دهم... همان كس‏خله‏را برايت مى‏گيرم !
        دررا دقى‏به‏هم‏زد، صداى قدم‏هاش توپله‏هاپيچيد وبعد خانه‏ازصداافتاد.

پانوشت

1. گياهى‏است‏ازتيره‏ى‏بادمجانيان كه‏بويی‏سخت‏قوى‏مى‏پراكند. احتمال‏مى‏رودتكيه‏ى نويسنده به‏قياس‏آن‏باآلاله، مقاومت‏گل‏آن‏باشد. ضمنا معادل‏هايى كه‏فرهنگ‏هاآورده‏اند مطلقاقابل اعتمادنبود.
2.Pirog . نوعى شيرينى‏ى مربايیِ روسى.
3.Anissoboye Yabloko ظاهراميوه‏يی‏بومى‏است. درهيچ مرجعى يافت‏نشد. مترجم‏انگليسى عينااضافه‏ى روسى راترجمه‏كرده:Anis Apples . امامترجم‏فرانسوى‏كه‏آوردن كلمه‏ى باديان راكافى‏دانسته مضاف سيب را لازم‏نشمرده‏است.

دسته بندی : ترجمه ها, ميخائيل شولوخوف-دُن آرام