:: دُن آرام-9

نویسنده: ندا.ح, در ۱۹ / ۰۷ / ۸۶

تعداد بازدید:

ازعيدخمسين توخانه‏هاى‏خوتورفقط مرزه‏ى خشكيده‏يى‏باقى‏ماندكه‏كف‏اتاق‏هاريخته‏بود وخاكه‏برگ‏هاى خردشده وسبزیِ پرچروك‏پلاسيده‏ى سرشاخه‏هاى‏بلوط وزبان‏گنجشكى‏كه‏به‏دروازه هاونرده‏ى پله‏هاى جلو كورن‏ها زده‏بودند.

        عيدكه‏گذشت علف‏چينى‏شروع‏شد. رخت‏عيدزن‏هاوزرق‏وبرق بته‏دوزیِ پيش‏بندهاورنگ هاى شادوشكفته‏ى روسرى‏ها علف‏زارراازكله‏ى‏سحربه‏گل‏مى‏نشاند. همه‏ى خوتوربراى علف‏چينى ريخته‏بودبيرون. داس‏كارهاوشانه‏كش‏ها رخت‏عيدشان رامى‏پوشيدند.اين‏ازقديم‏قديم‏ها رسم بود. علف‏زار از دن تا دورترين توسه‏زارها زير ضربه‏هاى داس به‏خود مى‏پيچيد و آه‏مى‏كشيد و عريان‏ مى‏شد.

        مه‏له‏خوف‏ها كمى‏ديررسيدند. وقتى علف‏چينى‏راشروع‏كردند جخ نصف‏خوتورآن‏جابود. دروگرها خيس‏عرق دادزدند:- پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ ، صحت خواب !
        پيرمرد رندانه‏خنديد، باقمچیِ چرم‏خام‏اش گاوهاراهى‏كردوبه‏جواب‏شان‏درآمدكه:
        - امان ازاين زن‏ها! من بى‏تقصيرم وال‏لاه.
        قزاق كلاه‏حصيریِ قددرازى كه‏لب‏جاده‏داس‏تيزمى‏كرد سرى‏جمباندوگفت:- اغربه‏خير هم‏قطار! ديركردى داداش‏ام ، ديركردى ...
        - ديركنم علف‏ها خشك‏مى‏شود؟
        - اگريرتمه‏بروى به‏موقع‏مى‏رسى، وگرنه‏آره‏خب، خشك‏هم‏مى‏شود... سهم‏ات كجاهست اصلا؟
        - دم قزل‏دره.
        - پس دست‏بجمبان بابا، اگرنه‏ديگرامروزبه‏آن‏جانمى‏رسى.

        آكسينيا عقب‏ارابه‏نشسته‏بود سروصورت‏اش‏رابراى‏جلوگيرى‏ازآفتاب‏پيچانده‏بودتو روسرى‏ش، دوچشم‏داشت‏دوتاچشم‏ديگرهم‏قرض‏كرده‏بودوازشكاف‏باريك‏جلوروسرى نگاه‏سرد وبى اعتنايش‏راازگريگورى كه‏روبه‏رويش‏نشسته‏بودبرنمى‏داشت. داريا هم‏بارخت‏ولباس‏نونوار وسروصورت‏پيچيده لنگ‏هاراازدوطرف يكى‏ازقائمه‏هاى‏ديواره‏ى‏ارابه‏آويزان‏كرده‏بود پستان دراز رگ‏نمايش‏راگذاشته‏بوددهن‏بچه كه‏توبغل‏اش‏به‏خواب‏رفته‏بود. دونى‏ياش‏كا باحركات ارابه‏بالاپايين‏مى‏جست: پهنه‏ى‏علف‏زاروكسانى راكه‏درراه‏به‏شان‏برمى‏خوردند شنگول‏وسرخوش تماشامى‏كرد. انگارقرص‏صورت‏اش‏باآن‏لكه‏هاى‏آفتاب‏سوخته‏گى وكك‏مك‏ميان‏ابروهامى‏گفت: "خوش‏حال‏ام. وجودم‏غرق شادى‏است، چون‏اين‏روزفيروزه‏ئى‏هم يك‏پارچه‏صفاوخرمى‏است‏وجان‏من هم ازاين‏پاكى واين‏آرامش‏فيروزه‏ئى مالامال‏است‏و بيش‏ازاين‏هم توقعى‏ندارم."



        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ سرآستين پيرهن كرباسى‏اش را تا كف دست پائين كشيد وعرقى راكه‏از زيركاسكت‏اش راه‏كشيده‏بود پاك‏كرد. پيرهن، چسب پشت خميده‏اش بودو لكه‏هاى عرق‏اش‏آن‏رو سياه‏مى‏زد. آفتاب، ابرهاى تيره‏ى قره‏كل‏وار رامى‏شكافت وتيزه‏هاى مه‏آلودش مثل تيغه‏هاى شكسته‏ى‏بادزنى روتپه‏هاى نقره‏يیِ دوردست‏آن‏سمت‏دن و رو استپ و رو لش‏زارهاى پست و روهمه‏ى خوتورآويزان بود.

        روز از حرارت سوزانى غل مى‏زد. تكه‏هاى ابرى كه باد پراكنده‏مى‏كرد بى‏حال رو هوامى‏سريد وباگاوهاى پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ هم كه جان‏مى‏كندند تا قدم‏ازقدم بردارند هم‏پا مى‏شد. خود پانته‏له‏ى هم قمچى را سنگين بالا مى‏برد: انگار دودل بود كه آن رارو كوهان نوك‏تيز ورزوها پائين بياورد يانه. حيوان‏ها هم كه پندارى دست‏اش راخوانده بودند فشارى به خودشان نمى‏آوردند: دم مى‏جنباندند و سم فاق دارشان راآرام وكورمال حركت مى‏دادند. غبار طلايیِ خرمگس‏ها بابرق نارنجى رنگى بالاسرشان چرخ واچرخ مى‏زد. كنارخرمن‏جاهاى‏عمومى، قسمت‏هاى‏دروشده‏ى‏علف‏زارماشى‏رنگ‏شده‏بودونسيم‏سبك علف‏سبزمواج رادرقسمت‏هاى باقى‏مانده غلت‏مى‏داد.

        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ قمچى رابه‏اشاره درازكرد وگفت:- قسمت ماآن‏جااست.
        گريگورى پرسيد:- ازدم‏جنگل شروع‏كنيم ؟
        - ازهمين‏جاهم مى‏شود. با بيلچه نشانه‏گذاشته‏ام.

        گريگورى ورزاهاى‏خسته‏را بازكرد. پيرمرد كه‏گوشواره‏اش برق‏مى زد دنبال نشانه رفت وچيزى‏نگذشت كه‏دست‏هاراتكان‏داد ودادزد:- داس‏هارابيار.
        گريگورى راه‏افتاد وپشت سرش از دم ارابه رد مواجى ازعلف هاى له‏شده باقى گذاشت. پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ روبه‏برج‏ناقوسى‏كه‏ازدورسفيدمى‏زدوبه‏غلاف‏لوبيامى‏مانست صليب‏كشيد وداس رادست گرفت. بينیِ عقابى‏اش چنان‏برقى‏مى‏زد كه‏انگارجلاش‏داده‏اند. توچالیِ گونه‏هاى‏آفتاب‏سوخته‏اش عرق‏جمع‏شده‏بود. ناگهان رديف‏سفيددندان‏هاى‏به‏هم‏فشرده اش ميان‏آن ريش پركلاغى به‏لب‏خندى نمايان‏شد، گردن‏پرچروك‏اش‏رابه‏راست‏چرخاندوداس رابه‏گردش‏درآورد: نيم‏دايره‏يى‏ازعلف‏دروشده جلوپاهايش خوابيد.

        گريگورى باچشم‏هاى‏نيم‏بسته‏دمبال‏اش‏بود وعلف‏هاراباداس‏به‏زمين مى‏ريخت. پيش بند زن‏هامثل‏رنگين‏كمان لت‏وپارى جلوچشم‏اش‏مى‏شكفت امانگاه‏او فقط آن‏يكى رامى‏جست‏كه سفيدبود وحاشيه‏ى بته‏دوزى‏داشت. مى‏ايستاد نگاهى‏به‏قدوبالاى‏آكسينيامى‏انداخت ودوباره داس راهم‏آهنگ‏قدم‏هاى‏پدرش به‏حركت‏درمى‏آورد. همه‏ى هوش‏وحواس‏اش‏پيش‏آكسينيا بود. چشم‏هاراتنگ‏مى‏كرد، توعالم‏خيال‏مى‏بوسيدش وحرف‏هاى‏پرمهرومحبتى نثارش‏مى‏كرد كه‏معلوم نبودازكجابه‏ذهن‏اش‏مى‏آيد. بعد براى‏آن‏كه‏خيال‏اش راازخوددوركند بنامى‏كرد قدم‏هايش‏را شمردن:" يك... دو... سه..."- اماحافظه‏اش‏تكه‏هائى‏ازخاطرات‏گذشته‏رادزدانه‏به‏ذهن‏اش برمى‏گرداند: قصيل‏مرطوب... پرنده‏هاى‏تومرداب... مهتاب‏توعلف‏زار... آبى‏كه‏اين‏جورى - يك، دو، سه - قطره‏قطره‏ازعلف‏هاتوسم‏چاله‏هامى‏چكيد... "محشربود! واى، محشربود!"

        ازطرف‏اتراق‏گاه صداى‏خنده‏آمد. كريگورى سربرگرداند آكسينيا راديدكه‏خم‏شده به داريا كه‏زيرارابه‏لميده چيزى‏مى‏گويد. داريا بى‏اختياردست‏هايش‏راتوهواتكان‏تكان‏داد و دوباره‏دوتائى‏باهم‏ازخنده‏غش‏وريسه‏رفتند. دونى‏ياش‏كا كه‏رومال‏بندنشسته‏بودباصداى‏نازك اش چيزى زمزمه‏مى‏كرد.

        گريگورى باخودش‏قرارگذاشت:"به‏آن‏بته‏كه‏رسيدم داس‏راتيزمى‏كنم."، وهمان‏دم‏حس كرد داس‏ازچيزنرمى‏گذشت. خم‏شدنكاه‏كرد: پائين‏پايش جوجه‏اردكى لنگان‏وجيك‏وويك‏كنان به‏ميان‏علف‏هادويد. جوجه‏ى‏ديگرى‏كه‏داس دونيم‏اش‏كرده‏بود دم‏سوراخ كنارلانه افتاده‏بودو بقيه‏هم باسروصدابه‏اين‏سووآن‏سومى‏دويدند.

        جوجه‏ى‏شقه‏شده‏راگرفت‏كف‏دست‏اش. همه‏اش‏سه‏چهارروزه‏بود وهنوزازخارپرهاى‏حنائى اش گرماى زنده‏گى بيرون‏مى‏زد. نوك پهن‏اش باحباب گلى‏رنگى‏ازخون بازمانده‏بود. چشم منجوقى‏اش‏راانگارازسربدذاتى‏بسته‏بود وپنجه‏هاى‏هنوزگرم‏اش بفهمى‏نفهمى تشنجى‏داشت.
        دل‏اش ريش‏شد ونگاه‏اش به‏جسم‏كوچك بى‏جان كف‏دست‏اش دوخته‏ماند.

        - چى گيرآوردى گرى‏شون‏كا؟
        دونى‏ياش‏كابود. شلنگ‏اندازازرورج علف‏هاى‏دروشده‏مى‏جست‏ومى‏آمدوبافه‏هاى‏ظريف مو روسينه‏اش‏مى‏رقصيد. گريگورى اخم‏اش‏راهم‏كشيد جوجه‏اردك‏رادورانداخت‏وداس‏راباخشم به‏حركت‏درآورد.

        ناهارراخوردنك‏جستنك‏كردند. سرتاته‏اش‏مقدارى‏ماست‏كيسه‏ئى‏بودويك‏كف‏دست‏پيه خوك - قاتق‏جانانه‏ى‏قزاق‏جماعت - كه‏ازخانه‏آورده‏بودند. پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ گفت: - خانه‏برگشتن به‏زحمت‏اش‏نمى‏ارزد. ورزاهاراسرمى‏دهيم توبيشه‏بچرند وفرداصبح همچين‏كه آفتاب شب‏نم‏راورچيد كلك‏كاررامى‏كنيم.

        بعدازناهار زن‏هاكارشانه‏كشى راشروع‏كردند. علف‏دروشده مى‏پلاسيدومى‏خشكيدو عطر سنگين مستى‏بخشى مى‏پراكند.

        آفتاب‏پراازكاردست‏كشيدند. آكسينياآخرين‏رج‏علف‏راشانه‏كشيدوتواتراق‏گاه‏پاتيل كاشا(1) رابارگذاشت. تمام‏روز باموذى‏گرى به‏گريگورى پوزخندزده‏بود وجورى‏كه‏انگارقصد قصاص‏كشى‏ازاهانت‏سخت‏غيرقابل‏بخششى‏راداردكينه‏جويانه‏نگاه‏اش‏كرده‏بود. گريگورى،گرفته وكم‏وبيش بى‏حال، ورزاهارابرد لب‏دن آب‏بدهد. پدركه‏تمام‏مدت آن‏دوراپائيده‏بود نگاه تندى‏به‏اش‏كرد وگفت:- شام‏ات‏راكه‏خوردى مى‏روى هواى‏گاوهاراداشته‏باشى. مواظب‏هم‏باش ميان علف‏هاى بلند نروند. پوستين مراهم باخودت‏ببر.

        داريا بچه‏اش‏رازيرارابه‏خواباند وبراى‏جمع‏كردن‏چوب‏خشك‏با دونى‏ياش‏كا به‏جنگل رفت. هلال‏ماه‏دردوردست‏سياه‏آسمان‏ازبالاى‏علف‏زارمى‏گذشت. پروانه‏هاكه‏دوروبرآتش‏چرخك مى‏زدند به‏برف‏دانه‏هاى بوران مى‏ماندند. سفره‏ى‏شام‏راكنارآتش‏پهن‏كردند ودورش‏نشستند. كاشا توپاتيل‏صحرايیِ دودزده غل‏مى‏زد. داريا قاشق‏هاراباگوشه‏ى زيردامنى‏اش پاك‏كردو گريگورى راصدازد: - بيا شام!

        گريگورى پوستين‏به‏كول ازتاريكى‏درآمد رفت‏كنارآتش. داريا لب‏خندزنان‏پرسيد: - چيه؟ چه‏ت‏است تو همى؟
        گريگورى سعى‏كرد جواب‏اش‏راماست‏مالى‏كند:- كمرم تيرمى‏كشد، پندارى هوا خيال دارد ببارد.
        دونى‏ياش‏كا لب‏خندزنان خودش‏رابه‏برادرش‏چسباندوشروع‏كردبه‏شيرين‏زبانى:
        - اگربه‏من‏باشد، گمان‏ام داداشى مى‏خواهد اززير بار گاوبانى قاچاق‏بشود!

        ميان‏جمع حرف‏هائى ردوبدل‏شد اماصحبتى كرك نينداخت. پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ همه‏ى‏حواس‏اش توكاسه‏ى‏آش‏اش‏بود: قيافه‏گرفته‏بود ودانه‏هاى نه‏چندان‏پخته‏ى ارزن رازير دندان مى‏كروچاند. آكسينيا سرش‏راانداخته‏بود پائين، مى‏خوردو سرسركى به‏خوش‏طبعى‏هاى داريا لب‏خندمى‏زد. سرخیِ بى‏تابى ازصورت‏اش گرمى‏كشيد.

        جماعت هنوزمشغول‏بودندكه گريگورى براى پائيدن‏گاوها ازسرسفره‏پاشد. پدرپشت سرش‏دادزد:"مواظب‏باش‏علف‏همسايه‏هارالگدنكنند."- كاشا پريد پس‏ملاج‏اش، سرفه‏ى‏خشك امان‏اش‏رابريد. دونى‏ياشكا بالپ‏پرباد به‏هزارزحمت‏توانست‏جلوخنده‏اش‏رابگيرد. آتش روبه‏خاموشى مى‏رفت. سرشاخه‏هاى‏سوزان، جمع كوچك دورهم‏نشسته‏را توعطر عسلیِ برگ‏هاى نيم‏سوخته مى‏پوشاند وشعله‏اش چهره‏هاشان راروشن‏مى‏كرد.



        گريگورى نصفه‏هاى‏شب مثل‏دزدها خودش‏رابه‏اتراق‏گاه‏رساندو تو ده‏قدمى ايستاد.
        خوروپف موج‏دار پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ ازميان‏ارابه بلندبود.
        يك‏گل باقى‏مانده‏ازآتش‏سرشب مثل‏چشم‏طلايیِ تاووس ازلاى‏خاكسترهابيرون رانگاه مى‏كرد.

        هيكل پوشيده‏ى خاكسترى‏رنگى ازارابه جداشد، قيقاج‏رفت، به‏طرف گريگورى آمد ودوسه‏قدم‏نرفته ايستاد. خودش‏بود. آكسينيا.- تپش‏قلب گريگورى دوبرابرشدو غلغله‏ئى به‏جان‏اش‏افتاد. بازانوهاى‏لرزان قدمى‏برداشت يك‏بال‏پوستين‏رابازكردو يك‏پارچه‏تسليم والتهاب‏را به‏خودش فشرد. زانوهاى زن سست‏بود، سرتاپاش مى‏لرزيد وصداى به‏هم‏خوردن دندان‏هاش شنيده‏مى‏شد. گريگورى درست مثل‏گرگ كه‏ميش گلودريده‏رابه‏شانه‏مى‏اندازد به يك‏حركت‏انداخت‏اش سردست وهمان‏جوركه‏بال‏هاى ولنگ‏ووازپوستين زيرپاهاش گيرمى‏كرد اورا نفس‏زنان باخود برد.
        - واى! گریِ‏ى‏شا... گرى، شن، كاااا!... پدرت ...
        - هيس‏س‏س...
        آكسينيا كه‏خودش‏راازاوجدامى‏كرد بوى‏ترش‏پوست‏گوسفندرا بانفس‏عميقى‏فروبرد و زيرفشارندامت‏تلخ‏اش باصداى‏نرم‏ناله‏مانندى تقريبادادكشيد:- ول‏ام‏كن... چه‏خبرت‏است ... خودم‏كه دارم‏مى‏آيم ...

پانوشت

1.Kasa ،آش‏مرسوم مردم روس‏ولهستان كه‏باراصلى‏اش گندم‏سياه‏ياجومقشرياارزن‏است.

دسته بندی : ترجمه ها, ميخائيل شولوخوف-دُن آرام