گفتار برای يک ترانه، در شهادت ِ احمد زيبرم
به عليرضا اسپهبد

در شهر ِ بي‌خيابان مي‌بالند
در شبکه‌ی مورگي پس‌کوچه و بُن‌بست،
آغشته‌ی دود ِ کوره و قاچاق و زردزخم
قاب ِ رنگين در جيب و تيرکمان در دست،
بچه‌های اعماق
بچه‌های اعماق

باتلاق ِ تقدير ِ بي‌ترحم در پيش و
دشنام ِ پدران ِ خسته در پُشت،
نفرين ِ مادران ِ بي‌حوصله در گوش و
هيچ از اميد و فردا در مشت،
بچه‌های اعماق
بچه‌های اعماق

□
بر جنگل ِ بي‌بهار مي‌شکفند
بر درختان ِ بي‌ريشه ميوه مي‌آرند،
بچه‌های اعماق
بچه‌های اعماق

با حنجره‌ی خونين مي‌خوانند و از پا درآمدنا
درفشي بلند به کف دارند
کاوه‌های اعماق
کاوه‌های اعماق

۱۳۵۴