شعر
رهايي‌ست
نجات است و آزادی.

شليک
مي‌شود.
آهي به رضای خاطر است
از سر ِ آسوده‌گي.

و قاطعيت ِ چارپايه است
به هنگامي که سرانجام

تا بار ِ جسم
زير ِ فشار ِ تمامي ِ حجم ِ خويش
درهم شکند،

□

مرا پرنده‌يي بدين ديار هدايت نکرده بود:

چون پونه‌ی خودرويي

اين‌چنين است که کسان
مرا از آن‌گونه مي‌نگرند
که نان از دست‌رنج ِ ايشان مي‌خورم
و آنچه به گند ِ نفس ِ خويش آلوده مي‌کنم
هوای کلبه‌ی ايشان است;

من بودم!

۱۳۴۸