بي‌گاهان
به غربت
به زماني که خود درنرسيده بود ــ

چنين زاده شدم در بيشه‌ي ِ جانوران و سنگ،
و قلب‌ام
در خلا
تپيدن آغاز کرد.

گهواره‌ي ِ تکرار را ترک گفتم
در سرزميني بي‌پرنده و بي‌بهار.

بي‌آن‌که با نخستين قدم‌هاي ِ ناآزموده‌ي ِ نوپائي‌ي ِ خويش به راهي
دور رفته باشم.

نخستين سفرم
بازآمدن بود.

دوردست
اميدي نمي‌آموخت.

دريافتم که بشارتي نيست
چرا که سرابي در ميانه بود.

دوردست اميدي نمي‌آموخت.
دانستم که بشارتي نيست:

از شرم ِ ناتواني