ميخائيل شولوخوف-دُن آرام

My photo Album In Flickr ©

www.flickr.com

:: دُن آرام-10

نویسنده: ندا.ح, در ۱۹ / ۰۷ / ۸۶

تعداد بازدید:

عشق ديررس زن به‏شكفتن آلاله‏ى‏سرخ استپ‏هانمى‏ماند، تاتوره(1) ومهرگياه كنار راه‏هااست.
        بعدازشب علف‏چينى انگارآكسينيا دوباره‏به‏دنياآمد. انگار انگى نشانه‏يی داغ مهر كسى به‏پيشانى‏اش خورده‏بود: زن‏هاكه‏ازكنارش‏مى‏گذشتند قيافه‏ى زهرآلود مى‏گرفتندو پشت سرش سر تكان‏مى‏دادند ودخترها بى‏تعارف بش‏حسودى‏مى‏كردند: اماخودش سرخوشبخت رسوايش‏را بايك‏دنياغرور بالانگه‏مى‏داشت.

        چيزى‏نگذشت‏كه‏نقل راه‏داشتن‏اوبا گريش‏كا سرهمه‏ى‏زبان‏هاافتاد. اول‏هاچه‏باورشان مى‏شدچه‏نمى‏شد پشت‏وپسله پچ‏پچ‏مى‏كردند اماازروزى‏كه كوزكاkuzka دماغ‏كوفته‏يی - چوپان خوتور كله‏ى سحر، زيرنورپريده‏رنگ‏ماه‏روبه‏افول توجوستان‏نزديك‏آسيابادى روكشت‏تازه نيش‏زده مچ‏شان‏راتنگ‏بغل‏هم‏گرفت پچ‏پچ‏هاى قايمكى مثل‏موج متلاطم‏گل‏آلودى همه‏جاراگرفت تادست‏آخر به‏گوش پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ هم رسيد.

        يكشنبه‏روزى پيره‏مردرفته‏بودبه‏مغازه‏ى موخوف. آن‏تو اززورمشترى جاى‏سوزن‏انداز نبود. واردكه‏شد ديدهمه لب‏خندزنان‏برايش‏راه‏بازمى‏كنند. رفت‏دم‏پيش‏خوان قسمت‏بزازى و خود صاحب‏مغازه يعنى سرگه‏ى پلاتونوويچ آمدجلو كه‏توپ‏هاى‏پارچه‏را برايش بازكند:
        - بدجور ستاره‏ى‏سهيل شده‏اى پانته‏له‏ى .
        - اززورگرفتارى‏است. كارهادرست پيش‏نمى‏رود.
        - چه‏حرف‏ها! باشاخ‏شمشادهايی مثل‏پسرهايی‏كه‏تودارى چه‏طورنمى‏توانى كارهايت‏را پيش‏ببرى ؟
        - كدام پسرها ؟ پترو كه‏رفته‏اردو، من‏مانده‏ام و گريش‏كا بااين‏همه‏كار.
        سرگه‏ى پلاتونوويچ ريش‏حنايیِ‏پرپشت‏اش‏را دوشقه‏كرد وزيرچشمى نگاه‏پرمعنايی‏به جمعيت قزاق‏هاى توى‏مغازه انداخت :
        - اماعزيزجان، موضوع‏چيه كه‏صداش‏را درنمى‏آرى آخر؟
        - موضوع چى؟
        - موضوع چى كدام‏است؟ خيال‏دارى پسردامادكنى وصدات‏هم‏درنمى‏آيد... شترسوارى و دولا دولا ؟
        - كدام پسر؟
        - فقط يك گريگورى‏ت است كه‏زن‏ندارد ديگر، مگرنه ؟
        - فعلا كه خيال‏ندارم زن‏اش بدهم .
        - اما آن‏جوركه من‏شنيده‏ام ... عروس‏ات‏راهم كه‏زن استپان آستاخوف است‏نشان كرده‏اى.
        - من؟ ... زن‏يك‏آدم‏زنده‏را؟... بابا، پلاتونيچ، نكنددست‏مان‏انداخته‏اى؟ ها؟
        - دست‏انداختن كدام‏است بابا؟ ماهم ازمردم شنيده‏ايم خب.

        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ توپ‏پارچه‏يی راكه‏روپيش‏تخته‏بود كمى‏صاف‏كرد، واگشت، شل‏زنان رفت‏سمت‏در ويك‏راست‏راه‏افتاد طرف‏خانه. سرش‏رامثل‏نرگاوى انداخته‏بودپائين انگشت‏هاى رگ‏نمايش راتومشت مى‏فشردو روپاى‏لنگ‏اش فشارمى‏آورد. به‏حياط آستاخوف كه‏رسيدايستاد ازبالاى‏پرچين چشم‏انداخت: آكسينيابود، آراسته‏وجوان‏ترازهميشه، كه كپل مى‏جنباند وداشت بايك سطل‏خالى وارد كورن مى‏شد.
        - هى، صبركن ببينم !

        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ مثل اجل‏معلق به‏طرف دروازه يورش‏برد. آكسينيا منتظر ايستاد تابرسد. باهم رفتندتو. روكف‏گلى‏ى آب‏وجاروشده‏ى‏اتاق ماسه‏ى قرمزى پاشيده‏شده بود. رو نيمكت گوشه‏ى‏دم‏در پيروگ(2) تازه گذاشته‏شده‏بود. اتاق بوى رخت‏مانده‏وسيب باديانى(3) مى‏داد.
        گربه‏ى‏نرخطمخالى‏ى‏كله‏گنده‏يى رفت‏طرف پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ كه‏خودش‏رابرايش لوس‏كند. پشت‏اش‏راگردكردوخودش‏رادوستانه‏به‏چكمه‏هايش‏ماليد. پيره‏مردبالگدى‏پرت‏اش كردطرف‏نيمكت‏نگاه‏اش‏راراست‏دوخت‏توصورت‏آكسينياوفريادكشيد:- اين‏چه‏وضعى‏است، ها؟ ... هنوزرخت‏خواب‏شوهرت‏يخ‏نكرده به‏ووت‏ووتك‏افتاده‏اى؟ سراين‏جريان خون گريش‏كا را مى‏ريزم‏واستپان توراهم باكاغذخبرمى‏كنم... بگذاربداند! كتك‏هايی‏كه‏به‏ات‏زد كم‏ات‏بود قحبه!... ازامروزپاتوحياط ماگذاشتى نگذاشتى! حالاديگرجوجه‏خروس‏پسندازآب‏درآمده‏اى؟ بگذارآن استپان قرمساق بيايد تابه‏اش بگويم كلاه‏اش را كجاى كله‏اش بگذارد!...

        آكسينيا كه‏باچشم‏هاى‏نيمه‏بسته گوش‏مى‏داد ناگهان باوقاحت دامن‏اش رابالازد و بوى زيرپوش‏زنانه‏رابه‏طرف پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ راند. همان‏جوركه‏اطواردرمى‏آورد با پستان‏هاى جلوداده دندان‏هايش‏را بيرون‏انداخت ورفت طرف‏اش:
        - بگوببينم اصلاتوچه‏كاره‏ى‏منى؟ ها؟... پدرشوهرم‏اى؟ چه‏حق‏دارى بامن بكن‏نكن در آرى؟ بكن‏نكن‏ات‏را ببرواسه‏آن زن كون‏گنده‏ات! امرونهى‏ات‏راببرتوخراب‏شده‏ى خودت... شيطان‏لنگ ، چلاق‏نكبتى ، گورت‏راگم‏كن كه‏ديگرريخت‏نحس‏ات‏رانبينم! خيال‏كرده‏برايش تره خردمى‏كنم ...
        - حالا صبركن احمق ...
        - صبربى‏صبر! شده‏اوستاچسك‏من... هرى! برگردبه‏همان‏جهنمى كه‏ازش‏آمده‏اى‏بيرون! ... خيلى‏دل‏ات‏لك‏زده كه‏بدانى؟ - آره: من گريش‏كات رامى‏خواهم. تاآن‏مغزاستخوان‏اش مال‏خودم‏است‏وبه‏هيچ‏كى‏هم ربطى‏ندارد. همين! خوردى؟ د قورت‏اش‏بده!... من گريش‏كا را مى‏خواهم‏اش... چيه؟ مى‏زنى؟ واسه‏شوهرم‏مى‏نويسى؟... واسه‏كلانترهم‏كه‏بنويسى بازگريش‏كا مال من‏است. مال من: حالى‏ات‏شد ؟ مال خود خودم. دارم‏اش ونگه‏اش‏هم مى‏دارم!

        پستان‏هايش‏راكه‏مثل‏هوبره‏ى‏به‏دام‏افتاده‏زيرآن‏بلوزنازك‏مى‏تپيدبه‏سينه‏ى پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ‏كه‏ماست‏هاراكيسه‏كرده‏بودمى‏فشردوباشراره‏ى‏چشم‏هاى‏سياه‏اش‏اورابه‏آتش‏مى‏كشيد و ليچارهايى بارش‏مى‏كرد يكى‏ازيكى وحشتناك‏تر، يكى‏ازيكى دريده‏تر.

        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ كه‏ابروهاش‏مى‏لرزيد پس‏پسكى‏رفت‏طرف‏در، كورمال‏كورمال عصايش‏راكه‏كنجى‏گذاشته‏بودبرداشت‏وهمان‏جوركه‏ازسردرمانده‏گى‏دست‏مى‏تكاند درراباكپل‏اش واكردو آكسينيا كه‏نفس‏اش ازخشم‏پس‏مى‏زد ومثل‏جن‏زده‏هاهوارمى‏كشيد ازكفش‏كن هل‏اش‏داد تو حياط :
        - تلافى‏ى همه‏ى‏تلخى‏هاى زندگى‏م‏راباعشق‏اودرمى‏آرم... حتااگربكشيدم گريش‏كا مال من‏است ، مال خود خودم‏است شل كوفتى‏ى واويلاه !

        پانته‏له‏ى‏ى‏كنى دله‏سگ‏هرزه‏گرد!
        هوارمى‏زدو توتلاش‏آزادكردن عصا گريگورى رابه‏اين‏وروآن‏وراتاق مى‏كشيد.
        گريگورى باصداى‏خفه‏يى گفت:"بااين‏قدوهيكل ديگركتك‏بخورنيستم!"- بافك‏فشرده عصاراازدست‏اش‏كشيدو ، تق! ، شكست‏اش.
        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ مشت‏محكمى حواله‏ى‏گردن‏اش‏كردواين‏پاآن‏پامى‏كرد كه‏ضربه‏ى ديگرى بزند :
        - جلو چشم همه‏ى عالم زيرشلاق مى‏كشم‏ات ، تخم‏ابليس!... مارفوش‏كا Marfuska كس‏خله‏را برايت مى‏گيرم !... اصلا اخته‏ات مى‏كنم اى...
        مادره براثر سروصدا خودش‏را رساند :
        - پراكوفيچ ! پراكوفيچ ! بس‏كن‏آخر، مرد!
        اماپيره‏مرد پاك‏ازكوره‏دررفته‏بود: زن‏اش‏راپرت‏كردو ميزرابرگرداندوچرخ‏خياطى راانداخت‏زمين وهمه‏ى تاخت‏وتازهايش راكه‏كرد پريد توحياط .
        گريگورى هنوزفرصت‏نكرده‏بود پيرهن‏راكه‏آستين‏اش‏تو كش‏وواكش‏جرخورده‏بود ازتن درآرد كه‏دراتاق‏باشدت‏به‏ديوارخوردودوباره‏سروكله‏ى پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ وسط درگاهى سبزشد . عنق مثل ابر توفانى :
        - شاش‏اش كف‏كرده. بايد مادرقحبه را زن‏اش داد.( چشم‏هارا به‏پشت عضله‏پيچ گريگورى دوخت ومثل‏اسب‏پابه‏زمين‏كوبيد:) زن‏ات‏مى‏دهم...همين‏فردامى‏روم خواستگارى... نمردم وزنده‏ماندم تاهمه‏ى اهل‏عالم واسه‏خاطرپسرم به‏ريش‏ام بخندند !
        - بگذار پيرهن‏ام‏را تن‏ام‏كنم بعد زن‏ام‏بده.
        - زن‏ات مى‏دهم... همان كس‏خله‏را برايت مى‏گيرم !
        دررا دقى‏به‏هم‏زد، صداى قدم‏هاش توپله‏هاپيچيد وبعد خانه‏ازصداافتاد.

پانوشت

1. گياهى‏است‏ازتيره‏ى‏بادمجانيان كه‏بويی‏سخت‏قوى‏مى‏پراكند. احتمال‏مى‏رودتكيه‏ى نويسنده به‏قياس‏آن‏باآلاله، مقاومت‏گل‏آن‏باشد. ضمنا معادل‏هايى كه‏فرهنگ‏هاآورده‏اند مطلقاقابل اعتمادنبود.
2.Pirog . نوعى شيرينى‏ى مربايیِ روسى.
3.Anissoboye Yabloko ظاهراميوه‏يی‏بومى‏است. درهيچ مرجعى يافت‏نشد. مترجم‏انگليسى عينااضافه‏ى روسى راترجمه‏كرده:Anis Apples . امامترجم‏فرانسوى‏كه‏آوردن كلمه‏ى باديان راكافى‏دانسته مضاف سيب را لازم‏نشمرده‏است.

دسته بندی : ترجمه ها, ميخائيل شولوخوف-دُن آرام

همدلان

:: دُن آرام-9

نویسنده: ندا.ح, در ۱۹ / ۰۷ / ۸۶

تعداد بازدید:

ازعيدخمسين توخانه‏هاى‏خوتورفقط مرزه‏ى خشكيده‏يى‏باقى‏ماندكه‏كف‏اتاق‏هاريخته‏بود وخاكه‏برگ‏هاى خردشده وسبزیِ پرچروك‏پلاسيده‏ى سرشاخه‏هاى‏بلوط وزبان‏گنجشكى‏كه‏به‏دروازه هاونرده‏ى پله‏هاى جلو كورن‏ها زده‏بودند.

        عيدكه‏گذشت علف‏چينى‏شروع‏شد. رخت‏عيدزن‏هاوزرق‏وبرق بته‏دوزیِ پيش‏بندهاورنگ هاى شادوشكفته‏ى روسرى‏ها علف‏زارراازكله‏ى‏سحربه‏گل‏مى‏نشاند. همه‏ى خوتوربراى علف‏چينى ريخته‏بودبيرون. داس‏كارهاوشانه‏كش‏ها رخت‏عيدشان رامى‏پوشيدند.اين‏ازقديم‏قديم‏ها رسم بود. علف‏زار از دن تا دورترين توسه‏زارها زير ضربه‏هاى داس به‏خود مى‏پيچيد و آه‏مى‏كشيد و عريان‏ مى‏شد.

        مه‏له‏خوف‏ها كمى‏ديررسيدند. وقتى علف‏چينى‏راشروع‏كردند جخ نصف‏خوتورآن‏جابود. دروگرها خيس‏عرق دادزدند:- پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ ، صحت خواب !
        پيرمرد رندانه‏خنديد، باقمچیِ چرم‏خام‏اش گاوهاراهى‏كردوبه‏جواب‏شان‏درآمدكه:
        - امان ازاين زن‏ها! من بى‏تقصيرم وال‏لاه.
        قزاق كلاه‏حصيریِ قددرازى كه‏لب‏جاده‏داس‏تيزمى‏كرد سرى‏جمباندوگفت:- اغربه‏خير هم‏قطار! ديركردى داداش‏ام ، ديركردى ...
        - ديركنم علف‏ها خشك‏مى‏شود؟
        - اگريرتمه‏بروى به‏موقع‏مى‏رسى، وگرنه‏آره‏خب، خشك‏هم‏مى‏شود... سهم‏ات كجاهست اصلا؟
        - دم قزل‏دره.
        - پس دست‏بجمبان بابا، اگرنه‏ديگرامروزبه‏آن‏جانمى‏رسى.

        آكسينيا عقب‏ارابه‏نشسته‏بود سروصورت‏اش‏رابراى‏جلوگيرى‏ازآفتاب‏پيچانده‏بودتو روسرى‏ش، دوچشم‏داشت‏دوتاچشم‏ديگرهم‏قرض‏كرده‏بودوازشكاف‏باريك‏جلوروسرى نگاه‏سرد وبى اعتنايش‏راازگريگورى كه‏روبه‏رويش‏نشسته‏بودبرنمى‏داشت. داريا هم‏بارخت‏ولباس‏نونوار وسروصورت‏پيچيده لنگ‏هاراازدوطرف يكى‏ازقائمه‏هاى‏ديواره‏ى‏ارابه‏آويزان‏كرده‏بود پستان دراز رگ‏نمايش‏راگذاشته‏بوددهن‏بچه كه‏توبغل‏اش‏به‏خواب‏رفته‏بود. دونى‏ياش‏كا باحركات ارابه‏بالاپايين‏مى‏جست: پهنه‏ى‏علف‏زاروكسانى راكه‏درراه‏به‏شان‏برمى‏خوردند شنگول‏وسرخوش تماشامى‏كرد. انگارقرص‏صورت‏اش‏باآن‏لكه‏هاى‏آفتاب‏سوخته‏گى وكك‏مك‏ميان‏ابروهامى‏گفت: "خوش‏حال‏ام. وجودم‏غرق شادى‏است، چون‏اين‏روزفيروزه‏ئى‏هم يك‏پارچه‏صفاوخرمى‏است‏وجان‏من هم ازاين‏پاكى واين‏آرامش‏فيروزه‏ئى مالامال‏است‏و بيش‏ازاين‏هم توقعى‏ندارم."



        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ سرآستين پيرهن كرباسى‏اش را تا كف دست پائين كشيد وعرقى راكه‏از زيركاسكت‏اش راه‏كشيده‏بود پاك‏كرد. پيرهن، چسب پشت خميده‏اش بودو لكه‏هاى عرق‏اش‏آن‏رو سياه‏مى‏زد. آفتاب، ابرهاى تيره‏ى قره‏كل‏وار رامى‏شكافت وتيزه‏هاى مه‏آلودش مثل تيغه‏هاى شكسته‏ى‏بادزنى روتپه‏هاى نقره‏يیِ دوردست‏آن‏سمت‏دن و رو استپ و رو لش‏زارهاى پست و روهمه‏ى خوتورآويزان بود.

        روز از حرارت سوزانى غل مى‏زد. تكه‏هاى ابرى كه باد پراكنده‏مى‏كرد بى‏حال رو هوامى‏سريد وباگاوهاى پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ هم كه جان‏مى‏كندند تا قدم‏ازقدم بردارند هم‏پا مى‏شد. خود پانته‏له‏ى هم قمچى را سنگين بالا مى‏برد: انگار دودل بود كه آن رارو كوهان نوك‏تيز ورزوها پائين بياورد يانه. حيوان‏ها هم كه پندارى دست‏اش راخوانده بودند فشارى به خودشان نمى‏آوردند: دم مى‏جنباندند و سم فاق دارشان راآرام وكورمال حركت مى‏دادند. غبار طلايیِ خرمگس‏ها بابرق نارنجى رنگى بالاسرشان چرخ واچرخ مى‏زد. كنارخرمن‏جاهاى‏عمومى، قسمت‏هاى‏دروشده‏ى‏علف‏زارماشى‏رنگ‏شده‏بودونسيم‏سبك علف‏سبزمواج رادرقسمت‏هاى باقى‏مانده غلت‏مى‏داد.

        پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ قمچى رابه‏اشاره درازكرد وگفت:- قسمت ماآن‏جااست.
        گريگورى پرسيد:- ازدم‏جنگل شروع‏كنيم ؟
        - ازهمين‏جاهم مى‏شود. با بيلچه نشانه‏گذاشته‏ام.

        گريگورى ورزاهاى‏خسته‏را بازكرد. پيرمرد كه‏گوشواره‏اش برق‏مى زد دنبال نشانه رفت وچيزى‏نگذشت كه‏دست‏هاراتكان‏داد ودادزد:- داس‏هارابيار.
        گريگورى راه‏افتاد وپشت سرش از دم ارابه رد مواجى ازعلف هاى له‏شده باقى گذاشت. پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ روبه‏برج‏ناقوسى‏كه‏ازدورسفيدمى‏زدوبه‏غلاف‏لوبيامى‏مانست صليب‏كشيد وداس رادست گرفت. بينیِ عقابى‏اش چنان‏برقى‏مى‏زد كه‏انگارجلاش‏داده‏اند. توچالیِ گونه‏هاى‏آفتاب‏سوخته‏اش عرق‏جمع‏شده‏بود. ناگهان رديف‏سفيددندان‏هاى‏به‏هم‏فشرده اش ميان‏آن ريش پركلاغى به‏لب‏خندى نمايان‏شد، گردن‏پرچروك‏اش‏رابه‏راست‏چرخاندوداس رابه‏گردش‏درآورد: نيم‏دايره‏يى‏ازعلف‏دروشده جلوپاهايش خوابيد.

        گريگورى باچشم‏هاى‏نيم‏بسته‏دمبال‏اش‏بود وعلف‏هاراباداس‏به‏زمين مى‏ريخت. پيش بند زن‏هامثل‏رنگين‏كمان لت‏وپارى جلوچشم‏اش‏مى‏شكفت امانگاه‏او فقط آن‏يكى رامى‏جست‏كه سفيدبود وحاشيه‏ى بته‏دوزى‏داشت. مى‏ايستاد نگاهى‏به‏قدوبالاى‏آكسينيامى‏انداخت ودوباره داس راهم‏آهنگ‏قدم‏هاى‏پدرش به‏حركت‏درمى‏آورد. همه‏ى هوش‏وحواس‏اش‏پيش‏آكسينيا بود. چشم‏هاراتنگ‏مى‏كرد، توعالم‏خيال‏مى‏بوسيدش وحرف‏هاى‏پرمهرومحبتى نثارش‏مى‏كرد كه‏معلوم نبودازكجابه‏ذهن‏اش‏مى‏آيد. بعد براى‏آن‏كه‏خيال‏اش راازخوددوركند بنامى‏كرد قدم‏هايش‏را شمردن:" يك... دو... سه..."- اماحافظه‏اش‏تكه‏هائى‏ازخاطرات‏گذشته‏رادزدانه‏به‏ذهن‏اش برمى‏گرداند: قصيل‏مرطوب... پرنده‏هاى‏تومرداب... مهتاب‏توعلف‏زار... آبى‏كه‏اين‏جورى - يك، دو، سه - قطره‏قطره‏ازعلف‏هاتوسم‏چاله‏هامى‏چكيد... "محشربود! واى، محشربود!"

        ازطرف‏اتراق‏گاه صداى‏خنده‏آمد. كريگورى سربرگرداند آكسينيا راديدكه‏خم‏شده به داريا كه‏زيرارابه‏لميده چيزى‏مى‏گويد. داريا بى‏اختياردست‏هايش‏راتوهواتكان‏تكان‏داد و دوباره‏دوتائى‏باهم‏ازخنده‏غش‏وريسه‏رفتند. دونى‏ياش‏كا كه‏رومال‏بندنشسته‏بودباصداى‏نازك اش چيزى زمزمه‏مى‏كرد.

        گريگورى باخودش‏قرارگذاشت:"به‏آن‏بته‏كه‏رسيدم داس‏راتيزمى‏كنم."، وهمان‏دم‏حس كرد داس‏ازچيزنرمى‏گذشت. خم‏شدنكاه‏كرد: پائين‏پايش جوجه‏اردكى لنگان‏وجيك‏وويك‏كنان به‏ميان‏علف‏هادويد. جوجه‏ى‏ديگرى‏كه‏داس دونيم‏اش‏كرده‏بود دم‏سوراخ كنارلانه افتاده‏بودو بقيه‏هم باسروصدابه‏اين‏سووآن‏سومى‏دويدند.

        جوجه‏ى‏شقه‏شده‏راگرفت‏كف‏دست‏اش. همه‏اش‏سه‏چهارروزه‏بود وهنوزازخارپرهاى‏حنائى اش گرماى زنده‏گى بيرون‏مى‏زد. نوك پهن‏اش باحباب گلى‏رنگى‏ازخون بازمانده‏بود. چشم منجوقى‏اش‏راانگارازسربدذاتى‏بسته‏بود وپنجه‏هاى‏هنوزگرم‏اش بفهمى‏نفهمى تشنجى‏داشت.
        دل‏اش ريش‏شد ونگاه‏اش به‏جسم‏كوچك بى‏جان كف‏دست‏اش دوخته‏ماند.

        - چى گيرآوردى گرى‏شون‏كا؟
        دونى‏ياش‏كابود. شلنگ‏اندازازرورج علف‏هاى‏دروشده‏مى‏جست‏ومى‏آمدوبافه‏هاى‏ظريف مو روسينه‏اش‏مى‏رقصيد. گريگورى اخم‏اش‏راهم‏كشيد جوجه‏اردك‏رادورانداخت‏وداس‏راباخشم به‏حركت‏درآورد.

        ناهارراخوردنك‏جستنك‏كردند. سرتاته‏اش‏مقدارى‏ماست‏كيسه‏ئى‏بودويك‏كف‏دست‏پيه خوك - قاتق‏جانانه‏ى‏قزاق‏جماعت - كه‏ازخانه‏آورده‏بودند. پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ گفت: - خانه‏برگشتن به‏زحمت‏اش‏نمى‏ارزد. ورزاهاراسرمى‏دهيم توبيشه‏بچرند وفرداصبح همچين‏كه آفتاب شب‏نم‏راورچيد كلك‏كاررامى‏كنيم.

        بعدازناهار زن‏هاكارشانه‏كشى راشروع‏كردند. علف‏دروشده مى‏پلاسيدومى‏خشكيدو عطر سنگين مستى‏بخشى مى‏پراكند.

        آفتاب‏پراازكاردست‏كشيدند. آكسينياآخرين‏رج‏علف‏راشانه‏كشيدوتواتراق‏گاه‏پاتيل كاشا(1) رابارگذاشت. تمام‏روز باموذى‏گرى به‏گريگورى پوزخندزده‏بود وجورى‏كه‏انگارقصد قصاص‏كشى‏ازاهانت‏سخت‏غيرقابل‏بخششى‏راداردكينه‏جويانه‏نگاه‏اش‏كرده‏بود. گريگورى،گرفته وكم‏وبيش بى‏حال، ورزاهارابرد لب‏دن آب‏بدهد. پدركه‏تمام‏مدت آن‏دوراپائيده‏بود نگاه تندى‏به‏اش‏كرد وگفت:- شام‏ات‏راكه‏خوردى مى‏روى هواى‏گاوهاراداشته‏باشى. مواظب‏هم‏باش ميان علف‏هاى بلند نروند. پوستين مراهم باخودت‏ببر.

        داريا بچه‏اش‏رازيرارابه‏خواباند وبراى‏جمع‏كردن‏چوب‏خشك‏با دونى‏ياش‏كا به‏جنگل رفت. هلال‏ماه‏دردوردست‏سياه‏آسمان‏ازبالاى‏علف‏زارمى‏گذشت. پروانه‏هاكه‏دوروبرآتش‏چرخك مى‏زدند به‏برف‏دانه‏هاى بوران مى‏ماندند. سفره‏ى‏شام‏راكنارآتش‏پهن‏كردند ودورش‏نشستند. كاشا توپاتيل‏صحرايیِ دودزده غل‏مى‏زد. داريا قاشق‏هاراباگوشه‏ى زيردامنى‏اش پاك‏كردو گريگورى راصدازد: - بيا شام!

        گريگورى پوستين‏به‏كول ازتاريكى‏درآمد رفت‏كنارآتش. داريا لب‏خندزنان‏پرسيد: - چيه؟ چه‏ت‏است تو همى؟
        گريگورى سعى‏كرد جواب‏اش‏راماست‏مالى‏كند:- كمرم تيرمى‏كشد، پندارى هوا خيال دارد ببارد.
        دونى‏ياش‏كا لب‏خندزنان خودش‏رابه‏برادرش‏چسباندوشروع‏كردبه‏شيرين‏زبانى:
        - اگربه‏من‏باشد، گمان‏ام داداشى مى‏خواهد اززير بار گاوبانى قاچاق‏بشود!

        ميان‏جمع حرف‏هائى ردوبدل‏شد اماصحبتى كرك نينداخت. پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ همه‏ى‏حواس‏اش توكاسه‏ى‏آش‏اش‏بود: قيافه‏گرفته‏بود ودانه‏هاى نه‏چندان‏پخته‏ى ارزن رازير دندان مى‏كروچاند. آكسينيا سرش‏راانداخته‏بود پائين، مى‏خوردو سرسركى به‏خوش‏طبعى‏هاى داريا لب‏خندمى‏زد. سرخیِ بى‏تابى ازصورت‏اش گرمى‏كشيد.

        جماعت هنوزمشغول‏بودندكه گريگورى براى پائيدن‏گاوها ازسرسفره‏پاشد. پدرپشت سرش‏دادزد:"مواظب‏باش‏علف‏همسايه‏هارالگدنكنند."- كاشا پريد پس‏ملاج‏اش، سرفه‏ى‏خشك امان‏اش‏رابريد. دونى‏ياشكا بالپ‏پرباد به‏هزارزحمت‏توانست‏جلوخنده‏اش‏رابگيرد. آتش روبه‏خاموشى مى‏رفت. سرشاخه‏هاى‏سوزان، جمع كوچك دورهم‏نشسته‏را توعطر عسلیِ برگ‏هاى نيم‏سوخته مى‏پوشاند وشعله‏اش چهره‏هاشان راروشن‏مى‏كرد.



        گريگورى نصفه‏هاى‏شب مثل‏دزدها خودش‏رابه‏اتراق‏گاه‏رساندو تو ده‏قدمى ايستاد.
        خوروپف موج‏دار پانته‏له‏ى پراكوفيه‏ويچ ازميان‏ارابه بلندبود.
        يك‏گل باقى‏مانده‏ازآتش‏سرشب مثل‏چشم‏طلايیِ تاووس ازلاى‏خاكسترهابيرون رانگاه مى‏كرد.

        هيكل پوشيده‏ى خاكسترى‏رنگى ازارابه جداشد، قيقاج‏رفت، به‏طرف گريگورى آمد ودوسه‏قدم‏نرفته ايستاد. خودش‏بود. آكسينيا.- تپش‏قلب گريگورى دوبرابرشدو غلغله‏ئى به‏جان‏اش‏افتاد. بازانوهاى‏لرزان قدمى‏برداشت يك‏بال‏پوستين‏رابازكردو يك‏پارچه‏تسليم والتهاب‏را به‏خودش فشرد. زانوهاى زن سست‏بود، سرتاپاش مى‏لرزيد وصداى به‏هم‏خوردن دندان‏هاش شنيده‏مى‏شد. گريگورى درست مثل‏گرگ كه‏ميش گلودريده‏رابه‏شانه‏مى‏اندازد به يك‏حركت‏انداخت‏اش سردست وهمان‏جوركه‏بال‏هاى ولنگ‏ووازپوستين زيرپاهاش گيرمى‏كرد اورا نفس‏زنان باخود برد.
        - واى! گریِ‏ى‏شا... گرى، شن، كاااا!... پدرت ...
        - هيس‏س‏س...
        آكسينيا كه‏خودش‏راازاوجدامى‏كرد بوى‏ترش‏پوست‏گوسفندرا بانفس‏عميقى‏فروبرد و زيرفشارندامت‏تلخ‏اش باصداى‏نرم‏ناله‏مانندى تقريبادادكشيد:- ول‏ام‏كن... چه‏خبرت‏است ... خودم‏كه دارم‏مى‏آيم ...

پانوشت

1.Kasa ،آش‏مرسوم مردم روس‏ولهستان كه‏باراصلى‏اش گندم‏سياه‏ياجومقشرياارزن‏است.

دسته بندی : ترجمه ها, ميخائيل شولوخوف-دُن آرام

همدلان

ادامه ...